حیرانه

شناسنامه ی جرم من و تو نادانی است.

heyrane — Mon, 12 Jan 2009 17:15:48 GMT

قلبم برای تو می تپد.

نمی شناسمت.

زخم هایت را چرا.

آشناست.

تو هم با خونت خواهی نوشت:

" نام تمام قاتلان زمین٬ جهل است."

پس نگاشت(پ.ن):

برای کودک ۳ ساله ای که از امشب باید بی دست عروسک اش را به آغوش بگیرد.
برای کودک ۶ ساله ای که از امروز تا آخر عمر محکوم است لی لی بازی کند.
برای کود ۹ساله ای که با آتش بازی سال نو سوخت.
برای کودک ۱۲ ساله ای که دیگر بیدار شدن برایش چشم باز کردن نیست.
خلاص!

باغ ما شاید قوسی از دایره سبز سعادت بود...

heyrane — Sun, 04 Jan 2009 13:48:18 GMT

درین سرای بی کسی کسی به در نمی زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذر گهی است پر ستم که اندر او به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت از این خراب تر نمی زند!

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات؟

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند!

نه سایه دارم و نه بر بیفکنندم و سزاست

اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

پس نگاشت(پ.ن):

دیشب خیلی سرد بود.
نه اینکه دختر فال فروش بدون کاپشن نشسته باشد...کاپشن قهوه ای روی برادر کوچولوش بود!!!
تا حالا با یک پیرهن توی سرما نشستی؟
ه.ا.سایه

نامه به کودک غزه ای

heyrane — Sat, 03 Jan 2009 18:12:18 GMT

سلام.

بابا می گوید٬ شما را می کشند. چرا ؟

بابا می گوید٬ باید برای تان پول بفرستیم.

اگر به آن ها پول بدهید دیگر نمی کشندتان؟!

من قلکم را شکستم.

ولی نفرستادم.

همه اش تقصیر آن دختر فال فروش سر چهارراه بود.

توی سرما بدون کاپشن نشسته بود و فال می فروخت.

مامان هم همه پول ها را برد برایش کاپشن صورتی خرید.

از همان ها که خاله سیما برای من خریده.

مامان گفت٬ چراغی که توی مسجده ... یه همچین چیزهایی.

یادم نماند.

فکر کنم باید کلی صبر کنید تا برایتان پول بفرستم.

چون شهر ما کلی چهارراه و فال فروش و مسجد و چراغ دارد.

ولی باور کن من قلکم را برای تو شکستم.

پس نگاشت(پ.ن):

بر اساس یک داستان واقعی.
هر چه دل تان می خواهد بگویید.
من اعلام بازگشتگی می کنم.
خلاص!

سوال بعد!

heyrane — Fri, 30 Nov 2007 17:35:18 GMT

وقتی مسئله ای وجود ندارد هیچ چیز نیست. وقتی سوالی برای پرسیدن نداری جوابی هم نیست. طراحی درست از یک سوال شروع می شود. مهم نیست این سوال از کجای ماجرای معماری پرسیده شود.حداقل اینجای بحث مهم نیست! مهم این است که چه گونه جواب داده شود. یک جواب سرسری و بی منطقُ یک جواب عمیق و پر حاشیه! هیچ کدام. تفاوت معمار با دیگران در انتخاب جوابی است که سوال بعدی را بیافریند و آن را درست بیافریند. طراحی همین است. ژاسخ دادن به سوالات پی در پی!بازی با جواب ها و یافتن جوابی که برای همه سوال ها قابل قبول باشد.

پس نگاشت (پ.ن):

لذتي در طراحي هست كه در ... نيست
الف) انتقام
ب) جنيفر
ج) عضويت در تعاوني مسكن براي زمين اجاره ۹۹ ساله در فاصله ۱۰۰۰ كيلومتري تهران
د) دودر كردن كلاس معماري!
ه) خلاص!

ارواح گویا: تکرار ناموفق یک تجربه ی موفق

heyrane — Sun, 18 Nov 2007 16:15:18 GMT

"ارواح گویا" فیلم آخر "میلوش فرمن" است، کارگردانی که هفت سال است فیلم نساخته اما آن قدر معتبر و خوش نام هست که هنوز در خاطره ها مانده باشد. ارواح گویا روایت دیگری از تاریخ اروپا است که به دست فرمن ساخته می شود. اما در مقایسه با دو اثر گذشته ی او کار در خور تحسینی به حساب نمی آید. فیلم با بهانه قرار دادن" گویا" نقاش نامدار اسپانیایی و آدم های نقاشی هایش روایت خود را پی می گیرد. این آدم ها را از نقاشی ها بیرون می کشد و برایشان داستان می سراید. داستان هایی که اگر چه تکیه ی کوتاهی به واقعیت های تاریخی دارنداما به هیچ وجه تاریخ نگاری به حساب نمی آیند و آن جا که به حوزه جزییات زندگی شخصیت ها وارد می شود به داستان سزایی محض می پردازد و حتی گاه در وقایع تاریخی نیز دست می برد. فیلم نامه ی فیلم را فرمن با کمک "ژان کلود کریه" نوشته است. فیلم نامه نویسی که تجربه ی کار با کارگردانی چون "بونوئل" را داشته است. روایت فیلم روان و جا افتاده است. اما آیا از نویسنده ای چون کریه و کارگردانی چون فرمن تنها یک روایت روان و بی اشکال کفایت می کند.

ارواح گویا بیش از آن که به شخصیت گویا بپردازد او را راوی داستان هایی کرده که برای شخصیت های نقاشی هایش اتفاق می افتد. فرمن تلاش کرده که نقش های گویا را باز آفرینی کند و با زبان او داستانش را روایت کند و به ضرب قلم او کادر هایش را ببندد .در برخی صحنه ها حتی اصرار به ایجاد هعمان کادر هایی داشته است که گویا در نقاشی هایش ساخته که نمونه های خوب آن در فیلم کم نیست. مثلا صحنه ای که برادر لورنزو که حالا کافری ضد کلیسا شده را با کلاه بوقی به سر محاکمه می کنند همان کادر گراور طراحی شده به وسیله ی گویا است. این اتفاق در سراسر فیلم تکرار می شود. فرمن گاهی این کادر ها را در کنار نقاش های گویا به ما نشان می دهد و گاه مثل صحنه ی یاد شده آن ها را از ما مخفی می کند. اما این نگاه که او قصد روایت بر اساس تصویر سازی های نقاش اسپانیایی را دارد نگاهی است که ازفیلم به راحتی قابل برداشت. فرمن در این نوع استفاده و الهام از آثار هنرمندی که او را روایت می کند تجربه های دیگری نیز دارد. نگاه کوتاهی به "آمادئوس" شاید میزان موفقیت او در این تجربه ی دوباره را روشن کند.

آمادئوس شاید یکی از موفق ترین فیلم های تاریخی است که درباره ی هنرمندان اروپا ساخته شده است. فیلم روایتی دارد از موسیقی و زندگی "ولفگانگ آمادئوس موتزارت" .راوی داستان آهنگ ساز رقیب موتزارت است که از حسادت او به حال دیوانگی افتاده است. فیلم داستان آهنگ ساز جوان را از زبان او روایت می کند. در هر برهه از زندگی موتزارت هماهنگی موسیقی او را با حال و هوای داستان که در حقیقت همان حال و هوای روحی موتزارت است . در بسیاری از سکانس ها ریتم فیلم از موسیقی گرفته شده و به گونه ای موسیقی به قالب تصویر در آمده است. این پیوستگی و وابستگی آن قدر هنرمندانه است که مخاطب گاه موسیقی اصیل موتزارت را موسیقی ساخته شده برای فیلم می پندارد. در حقیقت فرمن فر؟آیند معکوس ساخت موسیقی فیلم را طی کرده است. یعنی برای موسیقی موتزارت فیلم ساخته ، فیلمی درباره ی زندگی خود آهنگساز. این اتفاق از سویی حاصل درک عمیق او از موسیقی این آهنگ ساز بزرگ اروپایی است و از سوی دیگر به خاطر هماهنگی ماهیتی عناصر تشکیل دهنده ی سینما و موسیقی است. عناصری مانند ریتم و حرکت که در هر دو هنر نقش مهمی را ایفا می کنند و به مانند نخ تسبیح شکل دهنده ی وضعیت کلی اثر هستند. از سوی دیگر سال ها تجربه ی آهنگ سازی برای فیلم زبان گفتگو میان این دو هنر را مفهوم تر کرده و تمام این عوامل آمادئوس را به یک شاهکار سینمایی - موسیقیایی تبدیل کرده است.

اما باید "ارواح گویا" را یک شکست واضح در تکرار این تجربه دانست. تجربه ای که این بار قرار بود به گونه ای دیگر بین نقاشی و سینما تکرار شود. نقاشی شاید به ظاهر به سینما نزدیک باشد. در هر دو این تصویر است که روایت می کند. اما حقیقت امر این است که عناصر شکل دهنده ی سینما فراتر از تصویر است. سینما روایتی است ادامه دار از لحضاتی که سعی در ساختن یک مفهوم را دارد. و نقاشی بدون بهره داشتن از قابلیت های سینما روایت لحظه ای که باید در یک کادر تمام آن مفهوم را به نمایش بگذارد. به این خاطر یک تابلوی نقاشی را دقیقه ها و ساعت ها نگاه می کنیم تا راز آن را کشف کنیم. اما سینما کادر هایش را برای کم تر از دقیقه ای برای ما به نمایش می گذارد. تفاوت نقاشی و موسیقی در برابر سینما از همین جا شکل می گیرد. موسیقی نیز پرده های ادامه داری دارد که با استفاده از ریتم و حرکت مفاهیم اش را منتقل می کند و گاه مانند سینما داستان می گوید. این به همین علت شاید ایده ی تکرار این تجربه توسط فرمن این بار با نقاشی از بیخ و بن نادرست باشد. و کارگردان نیز هر چه تلاش کرده این هماهنگی و الهام را به رخ تماشاچی بکشد باز ناموفق بوده است.

اما از طرفی هوشمندی های فرمن و کریه در انتخاب خط روایی داستان مبتنی بر ایده تقابل با نقاشی را نمی توان نادیده گرفت. در آمادئوس موسیقی حکم می کند. موسیقی از درون هنرمند می جوشد و روایت گر حال و هوای درونی اوست. از این رو آمادئوس هوشمندانه روایت زندگی شخصی موتزارت را برگزیده است . اما نقاشی هر چه قدر که از درونیات نقاش تاثیر بگیرد. روایت گر سوژه ای بیرونی است و ساخته و پرداخته رخ داد های حول و حوش هنرمند. از این رو در ارواح گویا داستان آدم های اطراف گویا پر رنگ تر و اصلی تر از داستان اوست.

با این همه ارواح گویا تجربه ای شکست خورده در تکرار یک تجربه ی موفق از کارگردانی هوش مند و دانش مند به حساب می آید. فیلم به یقین ارزش دیدن را دارد اما باز هم به یقین در حد و اندازه های میلوش فرمن نام دار نیست.

لینک مطلب در سایت لوح

حراج واقعی

heyrane — Sat, 18 Aug 2007 20:23:53 GMT

"شال نخی رسید" ، "همه چیز3500 ، بیا تو "،" غذا تمام شد" ، " چادر ملی دانشجویی ، سفارشات پذیرفته می شود. " ، " دمپایی های توی سبد ، جفتی 1000 تومن" جلوی این یکی ایستاد . چند تا را زیر و رو کرد. چیز به درد بخوری نبود. جلوی "لوازم آرایشی" ، زل زد به ریش تراش نقره ای پشت ویترین.فقط 20000 تومان کم داشت. فروشنده از بین جنس های ویترین ریش تراش را پیدا کرد و برداشت. دختر دوید توی مغازه : " از این ریش تراش باز هم دارید؟ "

پس نگاشت (پ.ن):

وایلدر بزرگ در ننیوچکا می فرماید : " رادیو چیزیست که یک پیچ دارد و تو آن را قسطی می خری و تا پیچش را پیدا کنی و روی یک موج تنظیم کنی ُ مدل جدید ترش به بازار آمده که گران تر است."
استاد وایلدر حتما یک چیزی می دانسته که درباره ریش تراش چیزی نگفته چون حجم ریش های مختلف فرق دارد.
خلاص!

مرگ اکسیر زندگی است!

heyrane — Thu, 09 Aug 2007 20:18:18 GMT

"چشمه" ساخته ی "دارن آرنوفسکی" است. فیلم سازی که دو فیلم موفق " پی" و " مرثیه ای بر یک رویا " را در کارنامه خود دارد. چشمه در پی درگیری ذهنی آرنوفسکی با مرگ و تلاش درونی اش برای ارتباط برقرار کردن او با این پدیده ی انسانی شکل گرفته. به گفته ی خود او آرنوفسکی پس از مرگ نزدیکان اش به نگاهی تازه از مرگ رسیده و ساختن چشمه تلاشی است که بناست این نگاه تازه را به فیلمی بدل کند که در آن تماشاچی مرگ را بشناسد و آن را از نظرگاهی ببیند که او دیده است.

چشمه سعی می کند با روایتی غیر خطی ، سه داستان در سه دوره مختلف را در پایان به هم مربوط سازد و سرانجامی واحد برای شان ایجاد کند. اما در عمل داستان فیلم، سه داستان موازی چند سطری است که لا به لای هم روایت شده اند و در پایان با هم تمام می شوند و در پایان یکدیگر تاثیر می گذارند. داستان دکتر کریو ِ هم عصر ما که در تلاش برای یافتن درمانی برای سرطان مغزی است تا همسر دوست داشتنی اش را از مرگ نجات دهد. داستان همان دکتر کریو که حالا یک کچل یوگا کار شده است و در حبابی به سمت ستاره ی در حال انفجار شیبالبا (دنیای مردگان مایان ها) سفر می کند تا درختی که روح همسر دوست داشتنی اش را حمل می کند را دوباره متولد کند و همسرش را از دست مرگ رها کند. و داستان یک فاتح اسپانیایی که به جنگل های اسپانیای جدید سفر می کند تا با پیدا کردن درخت زندگی جاودانه ملکه مورد علاقه اش را از دشمنی که او و قلمروش را به مرگ و نابودی تهدید می کند خلاص کند. سه داستان روایت هایی موازی از تلاش ِ مردی است برای رهایی زنی که پرستش گونه دوستش می دارد از چنگال مرگ. تفاوت سه داستان در این جاست که در اولی ایزی از مرگ می ترسد. هنوز مرگ را نمی شناسد ولی در رو به رو شدن با مرگ در نهایت آن را در آرامش می پذیرد و به استقبال آن می رود. در دومی درختی که روح ایزی را با خود دارد در حقیقت مرده است و همان ایزی است که مرگ را پذیرفته . و توهم ایزی که می آید و هر بار سعی دارد با باز گرداندن دکتر به زمان گذشته او را متوجه اشتباهی کند که در مقابله با مرگ مرتکب شده است. اما در داستان سوم ملکه ایزابل که همان تجسم ایزی داستان های پیشین است فاتح اسپانیایی را تشویق به یافتن درخت زندگی جاودانه می کند و اصلا جرمی که به واسطه ی آن قلمروش تحت تجاوز قرار گرفته تلاش برای یافتن این زندگی ابدی است. سه داستان در این نقطه از هم فاصله می گیرند. اما در این میان شخصیت ایزی نیست که تغییر می کند، فیلم در روایت این سه داستان تام کریو را نشان می دهد که در مبارزه با مرگ خود را ناتوان می یابد و نگاهش را تغییر می دهد. معمای پایان فیلم نیز از همین نقطه شکل می گیرد و پیچیده می شود که مردان هر سه داستان مرگ را می پذیرند و با نگاه تازه آن را راز زندگی جاودانه می یابند. فاتح اسپانیایی با نوشیدن شهد درخت زندگی می میرد و تام کریو دو داستان دیگر وقتی دیر به مقصد می رسند و ایزی عزیزان را از دست می دهند در مقابل مرگ زانو می زنند. اما ارتباط درونی دو داستان اول با داستان فاتح اسپانیایی هنوز گنگ و نا مفهوم باقی می ماند.

چشمه هر چه در روایت داستان ناتوان بوده و نتوانسته داستان ها را آن طور که باید در یک روایت غیر خطی به هم پیوند دهدف در کارگردانی و استفاده از عناصر سینمایی توانایی های کارگردان را به نمایش می گذارد. قاب بندی های دقیق و فنی آرنوفسکی و حرکت های دوربین بی اندازه چشم نواز است. استفاده از قاب های بسته در ارتباط دکتر کریو و ایزی و تناظر بصری آن ها با قاب هایی که از دکتر کچل و درخت در ارتباط با هم نمایش داده می شود در ارتباط بین دو ماجرا و تناظر شخصیت ها بسیار خوب از کار در آمده. صحنه ای هست که در آن دکتر درون خود فرو رفته و نگران آینده ی همسرش است. او در کنار خیابانی شلوغ راه می رود . ماشین ها رد می شوند . جایی جرقه های جوش کاری را می بینیم و ... اما تنها صدای پای دکتر را می شنویم ناگهان با صدای بوق ماشینی که جلوی دکتر ترمز زده دکتر به خود می آید و ما صدای خیابان را با همه شلوغی اش می شنویم. بازی های آرنوفسکی با نور و سایه هم به همان اندازه صدا در خدمت فیلم است و در فضا سازی و بیان فیلم را یاری می دهد. آرنوفسکی در خلق فضای بصری داستانی که در آسمان و درون حباب می گذرد نیز موفق بوده. حباب معلق در فضا درختی خشکیده را در خود جای داده با برکه ای آب و مشتی که خاک که در حال چرخش در میان هاله های طلایی و سیاه ستاره گان در حال انفجار یک منظره کارت پستالی تمام عیار را ساخته اند. دنیایی کوچک که دکتر با تمنها بازمانهده از همسر دوست داشتنی اش تنهاست.

آرنوفسکی در یک جمله قصد داشته با چشمه بگوید: " مرگ اکسیر زندگی جاودانه است." او پذیرش مرگ در آرامش را راهی درست برای رو به رو شدن با آن یافته و آن را مانند یکی از موهبت های آسمانی خداوند ستوده است. آرنوفسکی جان مایه داستانش را از یک افسانه مایان گرفته که در ان داستان خلقت جهان از قربانی شدن جد بزرگ مایان ها را روایت می کند.دوباره زاییدنی در دل مرگ. همین نگاه آسمانی به مرگ به مانند زندگی دوباره است که "چشمه" را دیدنی می کند و فیلم را تشخص می بخشد. با این حال ضعف های فیلم ان قدر کم نیستند که در مقابل این نقطه قوت بزرگ نادیدنی باشند.

پس نگاشت(پ.ن):

خدا هر چی معلم خوب است برای شاگرد هایش نگه دارد.
خدا هر چی ک.ع است برای م.ر نگه دارد.
خدا هر چی م.ا.ن است از روی زمین بردارد.
خلاص!

سلام معماری!

heyrane — Sat, 04 Aug 2007 21:31:18 GMT

فراموشش کرده بودم. اولین دوست دوران دانشگاهم بود. چند سال زندگی آن قدر سخت شده که حتی به خودم تلقین کردم که که ازش متنفرم از همه چیزش. از همه چیزی که به او تعلق دارد. اما حالا دلم برایش تنگ شده. دوستش دارم. مثل همه دوران دوستی مان.

دوستت دارم معماری!

پس نگاشت(پ.ن):

خانه آبشار اولین خانه ای بود که از زیبایی اش حیرت کردم.
شما هم لذت ببرید.
بسوزه پدر این نوستالژی ایرانی ...
خلاص!

چرادوربین را روی دست می برم؟

heyrane — Fri, 03 Aug 2007 12:13:18 GMT

کوآرون را دیگر باید نامی شناخته شده در سینمای جهان دانست. مرد مکزیکی میان سالی که یکی از بزرگترین بلاک باستر های تاریخ سینمای هالیوود (مجموعه هری پاتر) را نجات داد. سازنده فیلم تحسین شده ی "مادر نیز هم" که مثل بسیاری از آثار خوب این روز ها در قهر با سینمای هالیوود در مکزیک کارگردانی شد. او در سالی که گذشت با "فرزندان انسان" نمونه ی متفاوت از سینمای علمی تخیلی را آفرید.
فرزندان انسان را بسیاری ستودند. برخی تکنیک های فیلم برداری بی نظیر و نوظهور امانوئل لوبزکی را تحسین کردند و عده ای داستانی که فیلم روایت می کرد را مورد توجه قرار دادند و به فضای وهم آلودی که آفریده پرداخته اند. به حق هر دوی این ها نقاط قوت فیلم است. و در کنار بازی خوب کلایو اون و صحنه پردازی های بی نقص فیلم تکمیل می شود. یک علمی تخیلی کم خرج اما تاثیر گذار با روایتی عمیق و فلسفی ، بدون لیزر و سفینه فضایی و آدم های یک چشم. شاید پر خرج ترین اتفاق فیلم ساخت وسیله ای جدید برای فیلم برداری در فضای بسته ماشین باشد.وسیله ای که کوآرون و امانوئل لوبزکی با هم طراحی کردند تا صحنه های درون ماشین را با چرخش 360 درجه دوربین بگیرند ، ایده ای که حتی آن را به نام خود ثبت نیز کرده اند. فیلم را چه از زاویه تکنیک های سینمایی نگاه کنیم چه از نگاه روایت و داستان قابل تامل است. اما آن چه بیش از همه تامل برانگیز است نحوه روایت سینمایی است که برای آن چنین انرژی عظیمی صرف کرده اند و بیش از آن تطابق آن با مفهوم داستان است.
فیلم ماجرای جهان را در 2027 روایت می کند . تاریخی که خیلی هم دور نیست. فیلم با اعلام خبر فوت جوان ترین انسان از تلویزیون آغاز می شود. اما این جوان ترین نوزادی یک روزه نیست جوانی 18 ساله است. مردم دنیا 18 سال است که صدای گریه کودکی را نشینده اند. فضای مه گرفته لندن در افسردگی شدید ودر دنیایی که تمام ساختار های تمدن بشری در آن از دست رفته و تنها بریتانیا ست که بر پا های خویش ایستاده. بریتانیایی که در کوچه ها و خیابان های آن هر روز صد ها مهاجر غیر قانونی که از بل بشوی دنیای بیرون به آن جا پناه آورده اند را مانند حیوانات دسگیر می کنند تا پا بر جا بمانند. فیلم ماجرای تلاش و درگیری انسان ها برای اخرین امید بقای نسل بشر است. دنیایی که از بنیادگرایی و سرمایه داری نابود شده. اما نه با جنگ که با رخت بر بستن بزرگترین نعمت امید الهی یعنی نسل های آینده!
در این فضای داستان کوآرون دوربین را روی شانه های امانوئل لوبزکی می گذارد. و او را رها می کند تا هر چه باید را ببیند. کوآرون به جای تنظیم کادر دوربین دنیای که می خواهد را جلوی دوربین می سازد و آن را شکل می دهد. دوربین را کات نمی دهد تا زاویه ای مناسب بیابد و صحنه ای مطلوب بچیند. فضای مطلوبش را می سازد و دوربین را آزاد می گذارد تا در آن بچرخد. سکانس پلان های بلند این فیلم آن قدر تمرین شده و تنظیم شده و هنرمندانه است که آدم را به این باور می رساند که یک مستند جنگی می بیند . کوآرون کارگردانی نیست که قواعدکلاسیک سینما را نشناسد. کارهای خوب او گواه این است که او ابزار را به خوبی می شناسد و همین تسلط بر ابزار است که او را توانا ساخته تا طوری دیگر از ان بهره جوید و آن را پیشرفت دهد. ابداع جدید او در طراحی وسیله ای که با آن می توان دوربین را 360 درجه و در مدت طولانی در ون ماشین گرداند بدون محدود کردن کار بازیگران و فیلمبردار بدون مقایسه من را به یاد ابداعات استاد سینما استنلی کوبریک می اندازد. مردی که تکنیک های سینما از توقعات او از کارهایش عقب بود و این او بود که روش های جدید را پیدا می کرد. کوآرون هم وسیله ای ساخته تا بتواند یک سکانس پلان 6 دقیقه ای را در درون ماشین بگیرد. و به حق این کار او نه یک فخر فروشی تکنیکی و نه یک بازی غیرحرفه ای با تکنیک سینماست. محال است بشود آن 6 دقیقه را به روش دیگری گرفت و به فضایی که کوآرون ساخته رسید. دوربین آزاد می گردد ، بازیگران با هم در ماشین حرف می زنند. و دوربین هنوز بازی ها را دنبال می کند. یک نفر بر می گردد و با پشت سری ها شوخی می کند. دوربین هنوز آزاد می گردد . به ماشین حمله می کنند. یک نفر زخمی می شود. بقیه سعی می کنند کمکش کنند و دوربین هنوز آزاد می گردد. فرار می کنند و به پلیس بر می خورند. مجبور می شوند توقف کنند. حالا دوربین بعد از 6 دقیقه استراحت می کند و کات می خورد. واقعا باید فیلم را ببینید تا بفهمید چه قدر ظریف این بازی بین راحتی و آزادی دوربین و ر‍ه حوادث از مقابل آن انجام می شود. این درباره چند سکانس پلان دیگر فیلم هم که یک 6 دقیقه ای دیگر هم در میان آن هاست صادق است. با این تفاوت که این یکی از ابتدا در میدان جنگ شروع می شود و دوربین یک ناظر آزاد است که کلایو اون را دنبال می کند . هماهنگی صحنه و ترتیب بازیگران در این صحنه ها عالی است. این پرداخت عالی کاملا این حس را القا می کند که شاهد یک مستند شجاعانه هستید.
هماهنگی مثال زدنی تکنیک و مفهوم فضای پرتنش و محو و مه آلودی که کوآرون خلق کرده بسیار قوام یافت و جا افتاده از کار درآمده. فرزندان انسان فیلمی است که از عهده ساختن فضا های مورد نیازش به خوبی برآمده و از سوی دیگر از آن ها به خوبی استفاده کرده تا داستان خود را روایت کند. این علمی تخیلی متفاوت فیلم شایسته ای در کارنامه روشن کوآرون به حساب می آید.

منبع :لوح

باد

heyrane — Mon, 30 Jul 2007 11:18:18 GMT

کنار اتوبان داشت گره روسری اش را درست می کرد. باد زد زیر روسری و بلندش کرد. با خودش برد انداخت پایین پل. اتوبان را گرفته بود و می رفت به سمت خروجی که می پیچید پایین پل . بیشتر ماشین ها برایش بوق می زدند که سوار شود. محل نمی داد. آخر مجبور شد سوار شود. یک بنز سفید با یک نوار سبز. روی درش نوشته بود "گشت ارشاد".

پس نگاشت(پ.ن):

حضرت ایرج میرزا فرموده : " آن قدر طوفانیم من باد را هم ..."
حکایت ارشاد در روزگار ماست.
خلاص!